عشق. سنگي تراشيده به اکليل آغشته برجسته فرونشسته

 تصوير وحشي ترين غرورها تنديس کولي ترين بيگانگي ها: از پيکر

 تو حرف ميزنم مذاب غمگين ترين غروب مرجان سوخته ي رويايي

 ترين اعماق شکوفه درشت غريب ترين درخت يک ستاره يک بوته

ي عقيق: سخن از لبهاي توست دو موج سرد کوچک دو پرنده

معصوم دو آرامش شير گونه دو بادبان دور دو پناهگاه ابدي: دست

 هاي تو آرامترين باران نرم ترين فواره ساکت ترين ابهام کبود ترين

 گرداب مفقود رباينده ترين وزش مرموز طوفان مرگ: نگاه تو من تر

ا سرود کرده ام من ابديتي را سرود کرده ام من از ابديتي ابديتي

 پرداخته ام فرشتگاني سپيد پوش در طواف جاودانه ي شبي مدور: چشم ترا ميگويم

 سکوت  اشک، تنهايي، غربت وتيرگي  

                          همه وهمه حنجره ام را خصمانه مي فشارند

                        آه تلخي دربغضم ودرد عجيبي دراعماق وجودم

                           وجود سراسراحساس غيراين درد سنگين

                   وجود گرم وروشني را دراعماق قلبم احساس مي کنم

                             وجودي که نوراست وروشنايي دل ما

         آه تنها اوست گرمي وجودم وبه واسطه ي اوست که به زندگي اميدوارم

                        واوست که همه دردهايم را التيام مي بخشد

مي خروشد دريا
هيچكس نيست به ساحل دريا.
لكه اي نيست به دريا تاريك
كه شود قايق
اگر آيد نزديك.

مانده بر ساحل
قايقي ريخته شب بر سر او ،
پيكرش را ز رهي نا روشن
برده در تلخي ادراك فرو.
هيچكس نيست كه آيد از راه
و به آب افكندش.
و دير وقت كه هر كوهه آب
حرف با گوش نهان مي زندش،
موجي آشفته فرا مي رسد از راه كه گويد با ما
قصه يك شب طوفاني را.

رفته بود آن شب ماهي گير
تا بگيرد از آب
آنچه پيوندي داشت.
با خيالي در خواب

صبح آن شب ، كه به دريا موجي
تن نمي كوفت به موجي ديگر ،
چشم ماهي گيران ديد
قايقي را به ره آب كه داشت
بر لب از حادثه تلخ شب پيش خبر.
پس كشاندند سوي ساحل خواب آلودش
به همان جاي كه هست
در همين لحظه غمناك بجا
و به نزديكي او
مي خروشد دريا
وز ره دور فرا مي رسد آن موج كه مي گويد باز
از شب طوفاني
داستاني نه دراز.

نِگا کن مثل قديما

مي باره نم نم بارون

اما توي ساحل عشق

حتي نيست يه رَدِ پامون

من و تو غرق سکوتيم

مثل شبهاي زمستون

مثل مرداب پُرِ حسرت

که اسيره تو بيابون

دلتو بده به خورشيد

بايد از غمها نترسيد

عاشق نور و يقين شو

بگذر از شباي ترديد

عاشقي پر از يقينه

رسم عاشقي همينه

نذار جون بگيره کم کم

تو دلامون بذر کينه

دستاتو بذار تو دستام

تا بهار زنده بمونه

بذار توي ساحل عشق

از ما هم ردّي بمونه

جون ميکنم ميميرم

اگه چشمات نبينم

مثل ابرا من ميبارم

اگه تو نباشي پيشم

از دوريت ديوونه ميشم

بيا بمون تو کنارم

از دوري تو ميميرم

ميخوام لب و رو لبت بذارم

بي تو من چيزي ندارم

مثل بارون پريشونم

از دست زمونهء غم

به لبم رسيده جونم

          در صفوفِ بي انتظارِ خواب هايِ هذيان

بي هيچ تلاشي

- چونان ميوه هايِ بهشتي -

تسليم و رام

با لب هايِ سرخِ هميشه خنده به ماخوليا

خزيده در پس کوچه هايِ شادي

به پستو هايِ سپيد و سياهِ رطوبت

دعوت کننده به خوابي لَزِج و گرم

به شيطنتي شيرين.

سر در دنبالشان مي گذرام

لَختي دِرَنگ کنيد

دِرَنگ

دِرَنگ

دِرَنگ

دِرَنگ

. . . َنگ

خنده هايي همه از جامهايِ برنچين

چونان حباب هاي برّاق و آزادِ کفّ

- آرزوهاي پوکِ وحشيِ گستاخِ بي هدف -

تن مي سايند "صخره هايِ ليزِ هوس" را

و مي تَرَکَند به ناگهان

چشمانم بيدار مي شوند

نيمي به خنده

نيمي به اشک.

چه ساده دل بريدي اشک منو نديدي

رفتي رو خاطراتم خط سياه کشيدي

مثل يه قناري تو از قفس پريدي

حتي يه بار تو عمرت حرفمو نشنيدي

اما هنوز به يادت غزل غزل ميخونم

شب تا سحر به انتظاره با تو بودن ميمونم

تا يه بار ديگه چشماي نازت ببينم

از اون لباي نابت يه بوسه بر بچينم

اي كــاش آهنگ محبت بودم و بــرايت آهنگ عشق را مي سـرودم. اي كاش قطره ي اشك بودم و از چشمهايت جاري مي گشتم. ولي افسوس كه نه آهنگ هستم ونه اشك چشمان پر مهرت. ولي هرچه هستم تا آخـرين قطره ي خـوني كــه در رگ دارم دوستـت دارم

عزيزم ميدوني تفاوت تو با خون در چيه؟

 اينکه خون مي ره تو قلبم و بر ميگرده اما تو مي ري تو قلبم وديگه بيرون نمياي 

نگاهم را به دورهاي دور مي کشانم ،

روزي را مي بينم که هنوز با تو آشنا نبودم

و چه مهرباني را نشناخته بودم.

گويي که زمان و زمانه طور ديگري بود

 و گويي که درختان در آن زمان نيک به سبزينه نرفته بودند.

گويي که کوهها هنوز وقار استواري خود را نيافته

 و درياها چنين پر از خروش نبودند .

گويي که قلبي نبود که در سينه ام بتپد

 و در باغ زيباي طبيعت ،

فرسايش تپه هاي تنها مانده در معرض بادها

و توفانهاي سهمگين را

از نگاه ساکت يک پنجره نگاه مي کردم.

اما اينک زکام زيبايي گرفته ام

و با تمام ناتوانيم

در مقابل تبسم به خاک مي افتم

و چشمان زيباي ترا غيب مطلق تلقي مي کنم

و بي شک قيامت را در قامتت مشاهده مي کنم .

 در هر حال و در همه جا

به راز گيسوان پر پيچ تو خيره مي مانم

 و ليله الاسرار را از آنها در مي يابم

وقتي که عاطفه و مهرت را بياد مي آورم

 غرق در وحدانيت مي شوم

 و شبنم عشق را

روي گونه هايت احساس مي کنم

چشمامو که روهم ميزارم

              تو رو به يادم مي يارم

                          واسه ديدن تو نازم

                         من هميشه توي خوابم

                               وقتي به ياد تو ميوفتم

                              اشک ميباره از دو چشمم

                                          ميباره هميشه اشکم

                                                    تا تو برگردي پيشم

                                              ميدونم اينا همش بيخوديه

                                                            برگشتن توهم خياليه

                                                          اما چه کنم جز اين نميشه

                                                   دل من تو رو ميخواد واسه هميشه

همه آرزوي من بود بودنه با تو هميشه

زندگيم بدون تو ديگه زندگي نميشه

آرزوي من همينه ديدن چشماي نازت

گذاشتن بوسه نابي روي لبهاي داغت

دستاي من سرده خشکيده مثل خزونه

دستاي تو گرم و تازه به طراوت بهاره

چشم تو به رنگ دريا صورتت مثل ستاره

دنيا ديگه هيچکسي رو مثل تو نمياره

واسه اين تن خسته

به تو رسيدن سرابه

مزه لبت رو چشيدن

که ديگه امري محاله

چه کنم که ديگه پاهام

ناي راه رفتن نداره

ديگه اين فکر مغشوش

شعر رو لبم نمياره

با تو ميخوام که پاهام

جون تازه اي بگيره

شعري که رفته ز يادم

لبم اونو از بر بخونه

ميخوام به تو برسم

تا تنم باز جون بگيره

توي غربت و تنهايي

جون نده و نميره

توي اين خونه ساکت يه نفر تنها نشسته

واسه ديدن عشقش چشاشو به دنيا بسته

دلش پر غمو نالون با غصه ها هم گريبون

دل عاشقو غريبش تو آه ناله ها شده زندون

چشاش از گريه ميباره آرزوي مرگ رو داره

دلش رو که شکستن واسه چي زنده بمونه

ديگه اون چيزي نداره که پاي عشق بذاره

ميخواد جونشم بزاره تا جلو عشق کم نياره

گلي شکسته چشماي بسته

پرهاي شاديش از هم گسسته

خورشيد عمرش پنهون پشت ابره

ديگه اون قلبش تپش نداره

دستاي سردش تو دست من بود

لباي بستش واسم غصه و درد بود

دستاي گرمم بهش گرمي نميداد

اشک چشمام به چشماش نو نميداد

گذاشت منو اينجا رفت از دنيا

چو گلي تنها يخ زد تو سرما

چشماي او نديده طلوع فردا

من شدم تو اين دنيا يه فرد تنها

ميخوام مثل عشقم منم بميرم

تو دنيايي ديگه دستاشو بگيرم

بي اون از زندگي سيرم

مثل پرنده تو قفس اسيرم

يادمه روزي که رفت

دل من بدجوري شکست

قلبم از غصه تپيد

چشمام در اشک نشست

آخه هيچکس نميدونه

تو دل من چه گذشت

حالا واسه من چي مونده

يه خاطره يه سرگذشت

حالا اين خونه خالي

تو رو ياد من مياره

به ياد چشماي نازت

چشمام هردم ميباره

آره اين دل ديگه

طاقت دوري نداره

توي اون خزون سرد من بهارو با تو ديدم

با نگاه عاشق تو من به مرز عشق رسيدم

تو با اون چشماي نازت يه جورايي دادي فريبم

تو منو گذاشتي رفتي بي تو تو اين دنيا غريبم

بي تو اون صورت زيبا به غم و اندوه رسيدم

مثل تو توي دنيا من ديگه کسي نديدم

براي ديدن تو من به راهت چشم انتظارم

تا تو برگردي دوباره من به تو جون ميسپارم 

عشق يعني با افق يک دل شدن

           يــا لباسي از شقايق دوختن

                 عشق يعني با وجود خستگي

                         بر سر پروانهء دل سوختن

عشق يعني داستــاني نـا تـمــام

        عشق يعنـي کلمه اي بـي انـتـهـا

               عشق يعني گفتن ازاحساس موج

                      در کــنـار حسـرت پـروانـه ها

عشق يعنـي آه سرخ لالـه هـا

       عشق يعني حرف پنهان در نگاه

                عشق يعنـي تـرجـمـان يک نـفس

                         عمق سـايـه روشن دشت پگـاه

عشق يعنـي قـصـهء يک آرزو

       عشق يـعـنـي ابـتـداي يک غـروب

                 عشـق يـعـنـي تکـه اي از آسمـان

                       عشق يعني وصف يک انسان خوب          

درخت با جنگل سخن‌مي‌گويد
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن‌مي‌گويم

نام‌ات را به من بگو
دست‌ات را به من بده
حرف‌ات را به من بگو
قلب‌ات را به من بده
من ريشه‌هاي تو را دريافته‌ام
با لبان‌ات براي همه لب‌ها سخن گفته‌ام
و دست‌هاي‌ات با دستان من آشناست.

در خلوت روشن با تو گريسته‌ام
براي خاطر زنده‌گان،
و در گورستان تاريک با تو خوانده‌ام
زيباترين سرودها را
زيرا که مرده‌گان اين سال
عاشق‌ترين زنده‌گان بوده‌اند.

تو با يک جرعه از درياي يادت

      ميــان بــاغ قـلبـــم جــا گــرفتــي

         تـو بــا يک انـعکـاس نقره اي رنگ

               مــجـال نـــازو از رعنـــا گـرفتــي

توچون يک هديه فيروزه اي رنگ

     مــرا بـــر قـــايــق رويـــا نشـانــدي

              وبـا يک لطف , يک لبخند ساده

                   مـرا بـه سرزمين عشق خوانـدي

تــو ديــوار ميـان قـلبـهــا را

      بــه رســم آسمـاني ها شـکستــي

         وچون حسي غريب وواژه اي سرخ

              ميــــان  دفــتــــر روحـــم  نــشـستــي

تودريايي ترين ترسيم يک موج

     تـــو تــنـها جــادهء دل تــا خـدايي

         تــو مثــل شـوق يک کـودک لـطيفـي

              تــو مثــل عطر يک گــلدان رهـايــي

تو مثـل نغمهء موزون باران

     بــه روي اطلسـي هـا نـازنينــي

          وتــا وقتي که روحم مال اينجاست

                 بـه روي صفحـهء دل مـي شينـي

به شوق چشمهاي تو
 
در آسمان قلب من ستاره گريه مي کند

دل بهانه گير من دوباره گريه مي کند

نسيم خاطرات تو سري به خانه مي زند

ز خانه نگاه من غمت جوانه مي زند

تو موج مي شوي و من سکوت ساحلي غريب

تو آبي و پر از صدا و من شمايلي عجيب

تو حرف ميزني و من دوباره گوش مي کنم

اگر چه در درون خويش کمي خروش مي کنم

ولي تو موج هستي و منم که ساحل تو ام

تو حرف غرشي و من کلام بي صداي غم

و دوست دارم آشنا همين غرور سبز را

همين که کرده عشق را غريبه نام آشنا

پس انتظار مي کشم که باز مهربان شوي

تو مهربان شعر من بيا که قهرمان شوي

به ياد آن شبي که تو به قلب من سري زدي

و با پرنده دلت به باغ من سري زدي

من آشيانه ساختم براي چشمهاي تو

و قطره ها نشانده ام به پاي چشمهاي تو

هنوز بهترين من کلام اول مني

در انتهاي آرزو سلام اول مني

سينه از عطر توام سنگين شده

اي به روي چشم من گسترده خويش

شاديم بخشيده از اندوه بيش

همچو باراني که شويد جسم خاک

هستيم زآلودگي ها کرده پاک

اي تپش هاي تن سوزان من

آتشي در سايهء مژگان من

اي ز گندمزارها سرشارتر

اي ز زرين شاخه ها پر بارتر

اي در بگشوده بر خورشيدها

در هجوم ظلمت ترديدها

با توام ديگر ز دردي بيم نيست

هست اگر، جز درد خوشبختيم نيست

اي دل تنگ من و اين بار نور؟

هايهوي زندگي در قعر گور؟

اي دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده بر چشمان من

پيش از اينت گر که در خود داشتم

هرکسي را تو نمي انگاشتم

درد تاريکيست درد خواستن

رفتن و بيهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سيه دل سينه ها

سينه آلودن به چرک کينه ها

در نوازش، نيش ماران يافتن

زهر در لبخند ياران يافتن

زر نهادن در کف طرارها

آه، اي با جان من آميختها

ي مرا از گور من انگيخته

چون ستاره، با دو بال زرنشان

آمده از دور دست آسمان

جوي خشک سينه ام را آب تو

بستر رگهايم را سيلاب تو

در جهاني اينچنين سرد و سياه

با قدمهايت قدمهايم براه

اي به زير پوستم پنهان شده

همچو خون در پوستم جوشان شده

گيسويم را از نوازش سوخته

گونه هام از هرم خواهش سوخته

آه، اي بيگانه با پيرهنم

آشناي سبزه واران تنم

آه، اي روشن طلوع بي غروب

آفتاب سرزمين هاي جنوب

آه، آه اي از سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر سيراب تر

عشق ديگر نيست اين، اين خيرگيست

چلچراغي در سکوت و تيرگيست

عشق چون در سينه ام بيدار شد

از طلب پا تا سرم ايثار شد

اين دگر من نيستم، من نيستم

حيف از آن عمري که با من زيستم

اي لبانم بوسه گاه بوسه ات

خيره چشمانم به راه بوسه ات

اي تشنج هاي لذت در تنما

ي خطوط پيکرت پيرهنم

آه مي خواهم که بشکافم ز هم

شاديم يک دم بيالايد به غم

آه، مي خواهم که برخيزم ز جاي

همچو ابري اشک ريزم هاي هاي

اين دل تنگ من و اين دود عود ؟

در شبستان، زخمه هاي چنگ و رود ؟

اين فضاي خالي و پروازها؟

اين شب خاموش و اين آوازها؟

اي نگاهت لاي لائي سِحر بار

گاهوار کودکان بيقرار

اي نفسهايت نسيم نيمخواب

شسته از من لرزه هاي اضطراب

خفته در لبخند فرداهاي من

رفته تا اعماق دنيا هاي من

اي مرا با شور شعر آميخته

اينهمه آتش به شعرم ريخته

چون تب عشقم چنين افروختي

لاجرم شعرم به آتش سوختي

بر سرماي درون 

همه
لرزش دست و دلم
از آن بود كه
كه عشق
پناهي گردد،
پروازي نه
گريز گاهي گردد.

آي عشق آي عشق
چهره آبيت پيدا نيست
و خنكاي مرحمي
بر شعله زخمي
نه شور شعله
بر سرماي درون

آي عشق آي عشق
چهره سرخت پيدا نيست.

غبار تيره تسكيني
بر حضور ِ وهن
و دنج ِ رهائي
بر گريز حضور.
سياهي
بر آرامش آبي
و سبزه برگچه
بر ارغوان
آي عشق آي عشق
رنگ آشنايت
پيدا نيست .

نيمي از جهانم براي تو

نيمي براي گنجشک ها

نيمي از مهربانيم براي تو

نيمي براي باد تا بر جهان بگردد.

نيمي از محبتم براي تو

نيمي براي باران تا بر زمين ببارد.

ناگهان تو مرا به نام کوچکم صدا مي زني ...

گنجشک هايم به سرزمين تو کوچ مي کنند ..!!

و من با اين همه بيابان که هيچ هم بهار نمي شود

فصل ها را گم مي کنم.....

شانه هاي تو
همچو صخره هاي سخت و پر غرور
موج گيسوان من در اين نشيب
سينه ميكشد چو آبشار نور
شانه هاي تو
چون حصار هاي قلعه اي عظيم
رقص رشته هاي گيسوان من بر آن
همچو رقص شاخه هاي بيد در كف نسيم
شانه هاي تو
برجهاي آهنين
جلوه شگرف خون و زندگي
رنگ آن به رنگ مجمري مسين
در سكوت معبد هوس
خفته ام كنار پيكر تو بي قرار
جاي بوسه هاي من بر روي شانه هات
همچو جاي نيش آتشين مار
شانه هاي تو
در خروش آفتاب داغ پر شكوه
زير دانه هاي گرم و روشن عرق
برق مي زند چو قله هاي كوه
شانه هاي تو
قبله گاه ديدگان پر نياز من
شانه هاي تو
مهر سنگي نماز من

آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحراوگل وسنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر کن
لحظه اي چند بر اين آب نظر کن
آب آيينه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فرداکه دلت با دگران است
تا فراموش کني چندي از اين شهر سفر کن
باتوگفتم حذر از عشق ندانم
سفر ازپيش تو هرگز نتوانم نتوانم
روز اول که دل من به تمناي تو پر زد
چون کبوتر دم بام تو نشستم
تو به من سنگ زدي من نرويدم نگسستم
بازگفتم که تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم نتوانم
اشکي از شاخه فروريخت
مرغ شب ناله تلخي زدوبگريخت
اشک در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
رفت در ظلمت شب آن شب و شبهاي دگر هم
نکني ديگر از آن کو چه گذر هم
بي تو اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم

اين روزا اگه کسي بهم نزديک شه ،
 يه حسي بهم ميگه :
 بيگانه را به خانه رانده،  او به قصد غارت آمده است ...

نمي دانم چگونه مي توانم همه را دوست داشته باشم ،
 همه را ... زشت و زيبا و مورچه و ديوار را
 همه را دوست داشته باشم و ... و دلبسته به هيچکس نباشم
 دلبسته بودن , شبيه طنابي در گردن داشتن است
 بايد مواظب باشي و گرنه
 يا خودت از دست مي روي يا طناب بيچاره پاره مي شود ...
 اگر خودت از دست بروي , دو حالت دارد
 يا طناب براي هميشه نعش خاطرات تو را , آويزان بر خودش حفظ مي کند
 و يا از گردن بي جان تو بر گردن تازه نفسي ديگر مي افتد ...
 و اگر طناب پاره شود ،

يا تو در چاله هاي تاريک سردرگمي سقوط مي کني
 و يا دنبال طنابي ديگر براي آويزان کردن خودت مي گردي ...
 رسم زندگي همين است

و رسم عاشقي ...

عشق يعني ...

عشق يعني از خود بي خود شدن
به بلور احساس تلنگر زدن
آتش از درون زبانه کشيدن
خزان را بهار ديدن
در پس غرور ظاهري قلب را به پاکي آفتاب آراستن
زيبايي ها و لطافت ها را با احساس در واژه گنجاندن
عشق يعني گوهر را در صدف تنهايي نهان کردن.
عشق يعني آغازي شيرين و آتش جاودان با هرچه بوي تعلق دارد
عشق يعني سوختن و ذوب شدن در بوته عشق
عشق يعني لرزش همه وجود در برار معشوق
يعني زيبا ديدن،زيبا شنيدن،زيبا گفتن
يعني در حرير نرم و لطيف راه رفتن
خوابهاي مينايي ديدن
عشق يعني در آبي آسمان غرق شدن و آبي شدن
عشق يعني تازگي، يعني بهار...

 اگر از عشق مي شه قصه نوشت مي شه از عشق تو گفت مي شه با ستاره هاي چشم تو مغرب نو . مشرق نو بر پا كرد مي شه از برق نگات خورشيدو خاكستر كرد مي شه از گندمياي سر زلفت يه عالم شعر نوشت آره از عشق تو ديوونگي هم عالميه آره از عشق تو مردن داره آره از عشق تو مردن داره مي شه از عشق تو مرد و ديگه از دست همه راحت شد مي شه از عشق تو مرد و ديگه از دست تو هم راحت شد . آره از عشق تو ديوونگي هم عالميه اگر از عشق مي شه قصه نوشت مي شه از عشق تو گفت

عشق يعني . . . عشق يعني مستي و ديوانگي عشق يعني با جهان بيگانگي عشق يعني شب نخفتن تا سحر عشق يعني سجده ها با چشم تر عشق يعني سر به دار آويختن عشق يعني اشک حسرت ريختن عشق يعني در جهان رسوا شدن عشق يعني مست و بي پروا شدن عشق يعني سوختن يا ساختن عشق يعني زندگي را باختن

بردي از يادم . دادي بر بادم . با يادت شادم
دل به تو دادم . در دام افتادم . از غم آزادم
دل به تو دادم . فتادم به بند
اي گل بر اشک خونينم نخند
سوزم از سوز نگاهت هنوز
چشم من باشد به راهت هنوز

چه شد آنهمه پيمان . که از آن لب خندان
بشنيدم و هرگز خبري نشد از آن

کي آيي به برم . اي شمع سحرم
در بزمم نفسي . بنشين تاج سرم . تا از جان گذرم

پا به سرم نه . جان به تنم ده
چون به سر آمد . عمر بي ثمرم

نشسته بر دل غبار غم . زآنکه من در ديار غم
گشته ام غمگسار غم

اميد اهل وفا تويي . رفته راه خطا تويي
آفت جان ما تويي